Serlevha.Com

Hayat öyle bir akis ki, su dolu bardağı kurutur veya yağmur yağdırır, bereket yağdırır yine doldurur geniş zaman kipinde. İnsanoğlu gözlerini dünyaya açtığında bilinçli bir selam merasimi yapamaz. Saftır, su gibi, beyaz gibi... Bilemez, düşünemez, konuşamaz... Sen de kirpiklerini yorgan eyleyip gözlerine uyudun, uyuttular. Ta ki bilincinde filiz verdikçe hayat. Güneşin varlığına inanırdın, sonra önünü kesti bulutlar. Yüzünün dörtte birinde hissettin ya ışığı, gözlerin nasibini alamadı. Çocuktun, düşünce kanayan dizlerinden gayrı bilmemeliydin acıyı... Tozlu raflarda ne mavi gozukur ne kırmızı, gözüken siyahın bi ton açığı...

Her gece farklı yumrukla aynı yatağı paylaştın.. Hani çıtkırıldım acılara gebe kalmadı ya bedenin, bundandı sayıp soömelerin.. Her geçen gün kaybederek duyguları, iliklerine kadar hissedemediğin noktaya geldin. İğneler batırsalar o bedene bu denli canın yanmazdı kimbilir... Birkaç sargı bezi kapatmazdı o yaraları. Hakedilene zoraki el sallatır bu hayat... Gelgelelim hastane koridorlarında kaybettin sana lazım olan sen'i, sen... Mevsim kış oldu, buğulu camlarda dahi göremedin ne dostunu ne kardeşini ne de huzuru. Bekleme salonunda ikame edenler de sendendi, yüklü depresan faturası sahipleri... Umut fakiri, inanç fakiri sahte yaşam sakinleri... Ne kapı komşusu olmasını isterdin kokainin ne davetsiz misafir... Bir çayını içmeye geldi, yatağına girdi. Tıpkı bir hayat kadını gibi... Kopamaz oldun, yapamaz oldun, bağladı, düğümü çözemez oldun... Kaçıncı dakikada yatısşrdı bünyen düşünür oldun.Acına tıbbi yardımlar yaramaz oldu, kendine yaşam destek üniteleri aramaya başladın. Yazdın, hatırasız hatıralar mevcut iken hafızanda, kalemin yoldaş oldu, müziğin derman kimi zaman. Onca takvim yaprağını geride bıraktın simdi. Büyüyen birşey vardı; yüreğin... Hep aklımı çalar düşünceler; şu çehreyi soldurmak için sebepler o kadar seviyesini düşürdü ki hayatta, bunları yazmak yüreğime borç oldu. Şimdi ışıktan hem gözlerin hem yüreğin nasibini alsın temennim.